„ჩემი ლამაზთვალება და, გასული წლის 22 იანვარს გარდაიცვალა, დარჩა ორთვინახევრის პატარა ანგელოზი ანასტასია. ერთი წლით ადრე 6 თვის ორსულს მუცელი მოეშალა. ექიმებმა დიდი წვალებით შეძლეს მისი გადარჩენა. ოლია მთელი ცხოვრება შვილზე ოცნებობდა და ეს ამბავი ძალიან მძიმედ გადაიტანა, ამბობდა დედობას ვერ ვეღირსებიო... ამ ტრაგედიიდან ორი თვე არ იყო გასული, ჯერ ისევ მკურნალობის ქვეშ იყო, რომ ისევ დაფეხმძიმდა. მის სიხარულს საზღვარი არ ქონდა.... ორსულობის მერვე თვეს ყელი გადაეკეტა, საჭმელს ვერ ჭამდა და მხოლოდ სითხის მიღება შეეძლო, ჩვენს რჩევაზე რომ ექიმთან მისულიყო, გვეუბნებოდა რომ ექიმმა უთხრა ორსულობის დროს ზოგჯერ ასე ემართებათო....
ბოლო ორი თვე ფაქტიურად შიმშილობდა და 8 ნოემბერს იმშობიარა.... მშობიარობისას უკვე საკუთარი ნერწყვის ყლაპვაც უჭირდა. გამოკვლევებისას დადგინდა, რომ ყელში სარკომა ქონდა. ის ყველა პროცედურაზე, ქიმიაზე თანახმა იყო, ოღონდაც თავის შვილს გვერდით ჰყოლოდა. მუდმივად დადიოდა ეკლესიაში....
ქიმიის შემდეგ მდგომარეობა უფრო დამძიმდა და 22 იანვარს გამთენიისას გარდაიცვალა. სიკვდილამდე რამდენიმე დღით ადრე თქვა, ვიცოდი, რომ ჩემთვის შვილის გაჩენა პირველი ორსულობის მერე ორი წელი არ შეიძლებოდა, ისე დასუსტებული იყო ორგანიზმი, მაგრამ უნდა მომესწროო... არ ვიცოდით რა იგულისხმა, მერე გავიგეთ, ექიმს აუკრძალავს სასტიკად, მაგრამ არ გაგვიმხილა.
ანასტასია უკვე დიდია, დედის სურათს გულში იხუტებს და ეძახის... ჩვენი ტკივილი უსაზღვროა, ნუგეშს მხოლოდ მაშინ ვგრძნობ როცა დედა ანას სიტყვები მახსენდება „ უფალი ოლიას სასუფევლის კარს ფართოდ გაუღებს და გულში ჩაიხუტებს, რადგან ოლია გმირი დედაა, რომელმაც საკუთარი სიცოცხლის ფასად ახალი სიცოცხლე დაბადაო....“ ოლიას დაკრძალვის შემდეგ ერთ კვირში სახლში ორი მტრედი მოფრინდა და მის სურათებთან დაიდო ბინა...
მასალის გამოყენების პირობები






