„1946 წელს "დიდმა ქართველმა" (სოსომ) საუკუნოვანი რუსული ოცნების (სტამბულის მიტაცება) ასრულება გადაწყვიტა.
გერმანიასთან ომი ახალი დასრულებული იყო და ქვეყანას ახალი ომისათვის პაწა შემზადება სჭირდებოდა.
ჰოდა აატეხინეს ქართულ (და ასევე სომხურ) ინტილიგენციას და პრესას წიკვინი: გვეშველა, ბელადი თურქებზე შურისძიებას და საქართველოსთვის (და ასევე სომხეთისთვის) ძირ-ძველი მიწების დაბრუნებას აპირებსო, გაუმარჯოს ჩვენს დიდ ბელად სოსოსაო...
არ ატეხავდნენ წიკვინს და, როგორც იტყვიან, მათი აჯობებდა.
საბოლოოდ სოსომ თურქებთან ომი ვერ გაბედა და წიკვინი წიკვინად დარჩა.
ახლა ზოგიერთს მინდა ვუთხრა: წიკვინს თავი დაანებეთ (ახლა სტალინის შიში მაინც აღარ გაქვთ), რა ტერიტორიაც გვაქვს იმას მივხედოთ. რაღაც მიწები ჩვენი რომ აღარაა მხოლოდ იმის ბრალია რომ ვერ მივხედეთ თავის დროზე. სხვა თუ არაფერი აგერ პანკისია მისახედი...“- წერს თორნიკე შარაშენიძე ფესიბუკზე.
მასალის გამოყენების პირობები






