„მამაჩემისგან მაქვს ეს ისტორია გაგონილი“- წერს უცხოეთში მცხოვრები პროფესორი გიორგი კავკასიძე და დოდო აბაშიძესთან დაკავშირებულ ისტორიასა და „თამადის სინდრომს“ ქართველთა „უზნეობას“ უკავშირებს.

გიორგი კავკასიძე: „მაგარი მსმელი” და განთქმული თამადა, მსახიობი დოდო აბაშიძე ერთ დიდ ქორწილში დაპატიჟეს. დოდო დარწმუნებული იყო რომ თამადად აირჩევდნენ, ამიტომ მთელი კვირა ემზადებოდა თამადობისთვის - “სპეციალურ დიეტაზე” გადავიდა, ლექსები გადაიმეორა, ვინც უნდა ედღეგრძელებინა, ყველას სახელები გაიგო და ა.შ. დადგა ქორწილის დღე გაიშალა საქორწილო სუფრა, მოგროვდა უამრავი ხალხი... მასპინძელმა (დოდოს მეგობარმა) აიღო ხელში მიკროფონი და სტუმრებს მიმართა - მინდა რომ საქორწილო სუფრას დოდო აბაშიძე გაუძღვესო. დოდო “გაიპრანჭა” - ეუფ, რამხელა პასუხისმგებლობას მანდობ, ცოტა უხერხულად ვგრძნობ თავსო. მასპინძელმა - კარგი, მაშინ “შალიკო ეძგვერაძე” იქნება სუფრის თამადაო.

დოდო გაშრა, არ ელოდა რომ “კონკურენტი” გამოუჩნდებოდა. გაუფუჭდა განწყობა და რამდენიმე წუთში საქორწილო სუფრიდან “გაიპარა”. მასპინძელს კი რამდენიმე წელი არ ელაპარაკებოდა.

რატომ მოვყევი ეს ისტორია - თითქმის ყველა ქართველს, რომელმაც მეტ-ნაკლებად “რამე” იცის, თავი უალტერნატივო ჰგონია. ვერ წარმოუდგენია რომ შეიძლება ვინმე მასზე “უკეთესი” იყოს ან “მეტი იცოდეს”.
“მაგან რა უნდა მასწავლოს” - ისე ღრმად არის ჩვენში გამჯდარი, რომ ჩვენს “ზრდას” ამუხრუჭებს.

რატომ არის 4 მილიონიან საქართელში 100 პოლიტიკური პარტია თუ მოძრაობა რეგისტრირებული? - იმიტომ რომ სხვისი შესაძლებლობების ობიექტური, ხოლო საკუთარი შესაძლებლობების კრიტიკული შეფასება არ არის ჩვენში პოპულარული - ყველას თამადობა უნდა.