”წყალმა რომ უცებ გამაქანოს შეუნელებლად... უცებ მოვკვდე გაუფრთხილებლად”

სოც.მედია - 01:44, 19 Jun, 2015

6694

ბელა ალანია თბილისში დატრიალებულ ტრაგედიას ემოციური პოსტით ეხმაურება, ფეისბუკში ის იმ ტკივილზე წერს, რაც 13 ივნისის ღამემ მოუტანა დაღუპულთა ოჯახებს:
”როცა საყვარელი ადამიანი მიდის ამ ქვეყნიდან, სიცარიელესთან ერთად, უცნაური გრძნობა გეუფლება, თითქოს გრცხვენია რომ ცოცხალი ხარ. გეუხერხულება სარკეში საკუთარ თვალებში ჩახედვა, სუნთქვა, ღიმილი...
არავისთან ურთიერთობა არ გსურს. ქალაქის ხმაური გაღიზიანებს და გაქცევა გინდა, თუმცა თვითონაც არ იცი სად. არსად შვებას არ გრძნობ. არ არსებობს ადგილი, სადაც დაემალები ტკივილს. არ არსებობს საქმე, რომელიც დაგაინტერესებს. არ არსებობს არაფერი, რაც მის თავს დაგავიწყებს თუნდაც ცოტა ხნით.
როცა შავ ტანსაცმელს იხდი, იცილებ, გგონია ტკივილს იცილებ. თან გგონია, რომ რაღაც დააშავე. თუმცა გარეგნული ცვლილებები არაფერს ცვლის. ატარებ თუ არა ტრაურს არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს. უბრალოდ, საკუთარი თავის გვემაში გაგყავს დრო.
ღმერთო, რა ძნელია ეს ყველაფერი. როგორ მესმის იმ ადამიანების, ვინც ახლობლები დაკარგა. frown emoticon
მე მეშინია, ძილში მოვკვდე გაუფრთხილებლად,
უცებ რომ მოხდეს და ვერ გნახო მოსაფერებლად?!
მელანდებოდე, ვერ გწვდებოდე მოსახელთებლად,
მოვკვდე ლოგინში, ჩუმად, ჩემთვის შეუფერებლად.
მე მეშინია, სადმე მოვკვდე სიტყვის უთქმელად,
არ იყო ახლო, ჩემი სულის დასამშვენებლად,
ვერ გითხრა, აღარ იდარდოო, დასამშვიდებლად,
ვერც ვერაფერი დაგიბარო, გასამხნევებლად.
ქუჩაში სადმე იქნებ მოვკვდე დაუნანებლად,
ცრემლით კი, ალბათ, ბევრს იტირებ დაუმადლებლად,
წყალმა რომ უცებ გამაქანოს შეუნელებლად,
წარმიტაცოს და დაგვაშოროს შეუბრალებლად.
მე მირჩევნია, უცებ მოვკვდე გაუფრთხილებლად,
ცხოვრება ისევ გრძელდებოდეს შეუფერხებლად.
16 ივნისი 2015
ბელა ალანია”