,,მერ ნარმანიას მისამართით გუშინდელ ჩემს მკვახე რეპლიკას შუშის სასახლის ,,ტიტუშკებისგან" გამძვინვარებული პასუხები მოჰყვა. რა თქმა უნდა, ზრდილობისაგან ისინი არ მოკვდებიან და არც ღირსების შეგრძნებისაგან. მაგრამ იქნებ რაღაც მათაც შევაგონო.
აფხაზეთის ომის დროს თვეების განმავლობაში სოხუმი სასტიკად იბომბებოდა. არტილერიიდან, ჰაერიდან და ზღვიდან. მიუხედავდ ამისა, სოხუმელები ქალაქს არ ტოვებდნენ, ჩვეულებრივ ცხოვრობდნენ ომის წესებით და იცავდნენ ქალაქს. არ მახსოვს შემთხვევა, რომ დაბომბვის წინ ქალაქში განგაშის სირენა არ ჩართულიყო და მოსახლეობა არ გაეფრთხილებინათ საშიშროების შესახებ. დროც საკმარისი იყო, რომ ადამიანებს თავი სადმე სწრაფად შეეფარებინათ. ჭურვს მიზნის მისაღწევად წამები სჭირდება, მაგრამ ხალხის გაფრთხილება მაინც ხერხდებოდა.
რასაც ეხლა კრიზისების მართვა ჰქვია, ადრე სამოქალაქო თავდაცვას უწოდებდნენ. სკოლებშიც გავდიოდით ამ საგანს და უმაღლესებშიც. ის უფრო ომთან იყო დაკავშირებული, მაგრამ სტიქიურ უბედურებებსაც ეხებოდა. იმ დროიდან მოყოლებული დღემდე პასუხისმგებლობის თვალსაზრისით დიდად არაფერი შეცვლილა. მაშინაც და ეხლა, ჩვენში თუ უცხოეთში, ნებისმიერ დროს და ნებისმიერ ვითარებაში ხელისუფლებისადმი მოთხოვნა ერთიდაიგივე იყო და არის. ის ვალდებულია გააფრთხილოს მოსახლეობა მოსალოდნელი საფრთხის შესახებ და განუმარტოს მას როგორ მოიქცეს. პარალელურად კი მიიღოს ზომები საშიშროების თავიდან ასაცილებლად. უკვე არაფერს ვამბობ ყველა საერთაშორისო უფლებადაცვით სტანდარტზე-ხელისუფლება ვალდებულია დაიცვას ადამიანის უმთავრესი უფლება-სიცოცხლე.
ეს მარტივი ანბანური ჭეშმარიტებები ნებისმიერი ჭკუათმყოფელისათვის სავსებით გასაგებია, რასაც ვერ ვიტყვი იმ ჭკუაარეულებზე, რომლებზედაც ზემოთ მოგახსენეთ.
აქედანაა კიდევ სამი მთავარი ასევე ანბანური კითხვა, რომელსაც ხელისუფლებამ (მათ შორის მერმა ნარმანიამ) ხალხსა და გამოძიებას უნდა უპასუხოს:
1.ჰქონდა თუ არა გაცნობიერებული საფრთხე და მის მასშტაბები;
2.დროულად გააფრთხილა თუ არა ადამიანები ამის შესახებ;
3.მიიღო თუ არა სათანადო და დროული ზომების საფრთხის თავიდან ასაცილებლად და ადამიანების გადასარჩენად.
ჩემი პასუხია: არა! არც სტიქიის დროს და არც ზოოპარკიდან გაქცეული მტაცებლების შემთხვევაში. ეს კი იმიტომ ხდება, რომ ყველაზე დიდი მტაცებელი სწორედ მაგ შუშის სასახლეში ბინადრობს, რომელმაც ბევრს გონება და გული მოგვტაცა, ყველას კი- ქვეყანა!“ - წერს მალხაზ პატარაია.
მასალის გამოყენების პირობები






