რატომ გაათავისუფლა ადეიშვილის მიერ დაჭერილი ციხის ჯალათები ახალმა ხელისუფლებამ

პოლიტიკა - 19:14, 18 May, 2015

2635

საქართველოს იუსტიციის ყოფილი მინისტრი, ამჟამად უკრაინის ანტიკორუფციული ბიუროსა და გენერალური პროკურატურის მრჩეველი, ზურაბ ადეიშვილი 2 წელიწადნახევრის შემდეგ პირველ ინტერვიუს აძლევს უკრაინულ გამოცემა „გლავკომს“ სადაც ის ინტერპოლის ძებნილთა სიიდან ამოღების მიზეზებზე საუბრობს.

_რისთვის გეძებდათ ინტერპოლი და რატომ შეწყვიტეს ძებნა?

როდესაც ჩვენ ვიყავით ხელისუფლებაში, ჩვენ ძალიან მჭიდრო თანამშრომლობა გვქონდა ინტერპოლთან, ამის შემდეგ ინტერპოლმა ჩათვალა, რომ საქართველოს ახალი ხელისუფლებაც ისეთივე იყო , როგორც ჩვენ. მართლაც, ხელისუფლება გადაცემული იქნა დემოკრატიული გზით არჩევენების შედეგად. თუმცა ახალმა ხელისუფლებამ აირჩია ოპონენტების და ხელისუფლების ყოფილი წევრების მიმართ დევნის გზა. მე პირველი მსხვერპლი ვიყავი, ჩემს წინააღმდეგ აღიძრა საქმე. სასამართლო პროცესი ჩემი მონაწილეობის გარეშე მიმდინარეობს უკვე ორი წელია და ჯერ გადაწყვეტილება არ არის მიღებული. ფორმალურად მე ბრალი დამდეს იმაში, რომ ვარღვევდი პატიმრების უფლებებს, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ საქართველოში პენიტენციალური სისტემა იუსტიციის სამინისტროს სისტემაში არ შედის, რომელსაც მე ვხელმძღვანელობდი.

_საქმე გლდანის ციხეს ეხება?

დიახ, ეს დაიწყო 2012 წელს გლდანის ციხის გარშემო ატეხილი სკანდალის შემდეგ. ჩვენ მაშინ ჯერ კიდევ ხელისუფლებაში ვიყავით და წამებაში მონაწილეები დავაპატიმრეთ, მაგრამ ახალმა ხელისუფლებამ ზოგიერთი მათგანი გაათავისუფლა. კვალის ასარევად საქმე აღიძრა ჩემს და კიდევ რამდენიმე ადამიანის წინააღმდეგ. მაგრამ ახლა ინტერპოლმა გაიგო, რომ მე პოლიტიკური მოტივებით მდევნიან. მე ამის გამო საქართველოში დაბრუნება არ შემიძლია.

_თქვენ ამბობდით, რომ საქართველოში კორუფცია არაა, მაშინ რატომაა თქვენი, საააკაშვილის და სხვების წინააღმდეგ საქმეები აღძრული?

ეს კორუფცია არაა, ეს არის იმის დასტური, რომ საქართველოში ჯერ კიდევ არაა დემოკრატიული ინსტიტუტები სრულყოფილი. სამწუხაროდ, ახალმა ხელისუფლებამ თავისი ამბიციები კანონზე მაღლა დააყენა. მას შემდეგ რაც მათ შურისძიება გადაწყვიტეს, საქართველომ დემოკრატიის მხრივ ნაბიჯი უკან გადადგა.

_სად ცხოვრობს თქვენი ოჯახი?

ჩემი ოჯახი ევროავშირის წევრ ერთ-ერთ ქვეყანაში ცხოვრობს, სადაც მე პოლიტიკური თავშესაფარი მაქვს მიღებული. მე გავყიდე ჩემი ბინა საქართველოში. ჩემი ახლობლები, რა თქმა უნდა სწუხან იმაზე, რომ ისინი სახლში არ არიან. ეს სტრესია ჩემი ბავშვებისთვისაც. მაგრამ ჩვენ გამოცდილებაზე მოთხოვნა არსებობს არა მარტო უკრაინაში, არამედ სხვა ქვეყნებშიც.