,,ვფიქრობ კოტე თოლორდავაზე. გასვენებაში ვერ წავედი-სახლში ვწევარ ავად. გული მწყდება, რომ ასეთი ადამიანი დავკარგეთ. როდემდე გაგრძელდება ეს კოშმარი, როდესაც ასეთი ბიჭები ნარკოტიკით კვდებიან? ვიცი, რომ ვარსკლავების სენია, მაგრამ რაღაცა მაინც უნდა ვიღონოთ. თუნდაც ყველამ უნდა გაიგოს, რომ სისტემურად წამლის მიღები ნარკომანები როგორც წესი ასე არ აღუპებიან- ეს მოსდით მათ, ვინც სენი გადააგდო, ნარკოტიკიზე დამოკიდებულები აღარ არიან და "ათასში ერთხელ" აძლევენ თავს უფლებას იკაიფონ. ამ დროს ორგანიზმი უკვე გადაჩვეულია ნარკოტიკს (3 თვეში ორგანიზმი ისე იწმინდება, რომ რაღა პირველად გაუკეთებია "წამალი"), მეხსიერება კი ძველ დოზებზეა ორიენტირებული. ამ დროს უკვე შედარებით მცირე დოზაც კი სიკვდილს იწვევს. და მეორე- ასეთ მდგომარეობაში ადამიანის მარტო დატოვება არ შეიძლება- საჭიროა არ დააძინო იქამდე, სანამ ორგანიზმის მოშხამვა არ მორჩება. ერთი სიტყვით, საზოგადოებამ მეტი უნდა იცოდეს ნარკომანიისა და მისი რისკების შესახებ. მძიმე (სასიკვდილო) ნარკოტიკებს მარტო სამართალდამცავები კი არა, მთელი საზოგადოება უნდა ებრძოლოს. საწოლიდან ავდგები თუ არა, ამაზე გავაგრძელებ მუშაობას. თორემ მალევე ავღმოვჩნდებით რომელიმე ახალი მსხვერპლის წინაშე.....იქ ნათელში ამყოფა უფალმა მისი სული....არა მარტო ნიჭიერი, ღირსეული კაცი იყო კოტე თოლორდავა“ - წერს ვახტანგ რჩეულიშვილი.
მასალის გამოყენების პირობები






