,,ჩემს მეზობელ ჰაკიმს დავუპატიჟებივარ დაბადების დღეზე, ვერ დავუკარგავ. მაგრამ, რაღაცნაირად უშნოდ დამპატიჟა და მერე ლაპარაკი რომ არ იყოს, გადამაგდოო, დღეს ერთიც მომისმინე, შვილო: ჯერ ერთი, დააწერე, ეს ოხერი, დაბადების დღე მაქვს თქო, თორემ რაღაც ასოცირებაო, ხელშეკრულებაო... დავიბენი. და მეორე: თბილისელი კაცი ვარ, ამ ქალაქში ბევრი მეგობარი მყავს, ახლობელი, ბევრს ვუყვარვარ და ბევრგან მეპატიჟებიან. ამიტომ, ვისაც გულით უნდა, შევიკრიბოთ, მოვილხინოთ, ვიჭუკჭუკოთ, იაღლიშები რომ არ მოხსეს, სამი-ოთხი დღით ადრე მპატიჟებენ. წინა დღეს რომ მეუბნები, რას ფიქრობ, ადრე რომ დამპატიჟეს, ჯიგრებს გადავაგდებ და ვალაპარაკებ, ვასილიჩმა მეგობრებს სუფრაზე წიხლი გვიკრა, ბიძინის ბიჭუნას დაპატიჟებას დახარბდაო? ვერა, ჯიგარო, ვიღაც ჰაკიმ-ფაშა კი არა ვარ! ისე, თავის დროზე რომ მცოდნოდა, ერთ ბაობაბს გამოგიგზავნიდი მაგ ნაძვების ტყეში. ბაობაბო, ათასწლოვანი ხარ, ჰაკიმი ჩაივლის მალე“, - წერს გივი თარგამაძე.
მასალის გამოყენების პირობები






