ირაკლი ალასანიას მეუღლე, ფსიქოლოგი ნათია ფანჯიკიძე „ფეისბუქზე“ ანტიდისკრიმინაციული კანონის განხილვას ეხმაურება, რომელსაც სასულიერო პირები ესწრებოდნენ.

„სადაც და როცა მე ვმუშაობ და ვაკეთებ იმას, რაც ვიცი, თანაც კარგად ვიცი და მით უფრო კარგად ვიცი მათზე, ვისაც იგივე არ უსწავლია, არ უკეთებია, არ უგრძვნია.... ვერ მივცემ ჩარევის უფლებას ვერავის ამ პროფესიის გარეთ. სამაგიეროდ, არც მე ვუვარდები სხვა პროფესიის ხალხს და წითელი "პასტით" არ ვუსწორებ რვეულებს.

რა საჭიროა, რომ ყოველი ელემენტარული სამუშაო დღე და გადაწყვეტილება რევოლუციურ და დრამატულ რეჟიმში მიმდინარეობდეს?

რატომ ვერ მიჯნავს ჩვენი ფსიქიკა ერთმანეთისგან მარტივ კატეგორიებს? ის, რომ ადამიანი კანონის წინაშე თანაბარია და ნებისმიერის თავის გატეხვა და მკვლელობა ან ჩაგვრა ერთნაირად ისჯება, ეს რომ არ ნიშნავს იმას, რომ ან რწმენა, ან ორიენტაცია უნდა შევიცვალოთ, ამ ხაზის გავლება ასე რთული საკითხია, თუ ჩვენ ვერ ვახერხებთ განცალკევებას?

ძალიან მეზარება ხოლმე ასეთ სიტუაციებში აზრის გამოთქმა, ჩემთვის მირჩევნია ყვავილები დავრგო, ვიდრე ბოლს გამოუშვებს ყველა მხარე, მაგრამ მაინც გადავწყვიტე ამ სტატუსის დაწერა. არ უხდებოდა ანაფორები პარლამენტის სხდომათა დარბაზს, სულ დაკარგა თავის ხიბლი და მაგიურობა, ისევე რაღაცნაირად გამოიყურებოდა, აი, როგორც პოლიტიკოსები და მათი ცოლები ვართ ხოლმე ეკლესიაში პროტოკოლურად ერთად დამწკრივებულები და ხალხი გვაშაყირებს.

სამაგიეროდ არც მე არავის არ ვეუცხოები იმ პატარა ეკლესიაში, სადაც სიარული მიყვარს და ჩემი მოძღვრის კაბაც ჯადოსნურად გამოიყურება იქ, საკმეველის სურნელის მფრქვეველი.

ყველა ადამიანი იქ ჩანს განსაკუთრებული და სასიამოვნო, სადაც მისი ადგილია. როგორც კი სხვა, არათავის ადგილას გადაინაცვლებს, თითქოს რაღაცას კარგავს, ყველაზე მნიშვნელოვანს“, - წერს ნათია ფანჯიკიძე.