ბოძზე მიბმა, მუხლებზე დაყენება, გადაადგილების შეზღუდვა - რა სახის ფიზიკურ ძალადობას განიცდიან ქვიარ ქალები საქართველოში

საზოგადოება - 14:09, 14 Sep, 2019

1994

„თანასწორობის მოძრაობის“ ინიციატივითა და ფინანსური მხარდაჭერით კვლევა ჩატარდა, რომელიც მიზნად ისახავდა საქართველოში მცხოვრები ქვიარ ქალების საჭიროებების კვლევას. კვლევის ფარგლებში, რომელიც 2019 წლის ივნისში განხორციელდა სტრუქტურირებული ინტერვიუები ჩატარდა 21ადამიანთან. მათ შორის 14 თბილისიდანაა, 5 - ქუთაისიდან და 2 ბათუმიდან. რაც შეეხება რესპონდენტების თვითგანსაზღვრას 14 ლესბოსელად, 4 - ბისექსუალად, 3 კი ქვიარად განსაზღვრავს თავს. რესპონდენტებიდან თორმეტი - 20-25 წლის ასაკისაა, ხუთი - 26-35 წლის და ოთხი 35-45 წლის. ყველაზე უმცროსი 20 და უფროსი 42 წლის.

როგორც კვლევაშია ნათქვამი, 15 რესპონდენტს აქვს ფიზიკური ძალადობის გამოცდილება. როგორც წესი მამის ან ძმის მხრიდან. გარდა იმისა, რომ ეს ძალიან დიდი მაჩვენებელია და ქალებზე ძალადობის გამოხატულ ტენდენციაზე მიუთითებს, ძალადობის ზოგი ფორმა იმდენად საგანგაშოა ცდება ცემის კატეგორიას და წამებადაც შეიძლება შეირაცხოს: ბოძზე მიბმა, მუხლებზე დაყენება, გადაადგილების შეზღუდვა.

მონაწილეთა ნახევარს მაინც დასჭირვებია ექიმის დახმარება, მაგრამ ვერ მიუღია უსახსრობის გამო. უმრავლესობას ან თვითონ ან სხვის შესახებ გაუგია მცდარად დასმული დიაგნოზის შესახებ. რესპონდენტების ნაწილი დისკრიმინაციის შიშის გამო არ მისულა ექიმთან. თუმცა, დისკრიმინაცია მხოლოდ ჰომოფობიური ხასიათის არაა, ფსიქიატრთან მისვლაც გართულებულია ფსიქოლოგიურ პრობლემებთან ასოცირებული ნეგატიური წარმოდგენების გამო. 8-ს დაუმალავს თავისი სექსუალური გამოცდილების შესახებ (ძირითადად გინეკოლოგისთვის). უმრავლეს შემთხვევაში ყვებიან უხერხულ კითხვებზე ექიმების მხრიდან. განსაკუთრებით პრობლემურია სექსუალურ გამოცდილებაზე კითხვები. აქ არა მხოლოდ ლესბოსური გამოცდილება, არამედ ზოგადად ნებისმიერი სახის ქორწინებამდე სექსი, ტაბუირებულია. ხშირია გინეკოლოგების მხრიდან დამუნათება, შერცხვენა, უხამსი კომენტარები. სიტუაციას ისიც ამწვავებს, რომ ხშირ შემთხვევაში როგორც მოზარდობაში, ისე ზრდასრულ ასაკში, ექიმთან დედა ან სხვა ქალი ნათესავი ახლავთ ხოლმე. პირადი სივრცის შეზღუდვა, ეკონომიკური ხელმისაწვდომობის ნაკლებობა და ექიმების დამოკიდებულება სამედიცინო მომსახურების მიღებას კიდევ უფრო ტრავმატულს ხდის რესპონდენტებისთვის. ცოდნის ქონის და საჭიროების აღიარების შემთხვევაშიც კი ხშირად თავს არიდებენ ექიმთან მისვლას.