გია ჯაჯანიძე ახალ სეზონს ახალი პროექტებით იწყებს – გარდა იმისა, რომ „სხვა რაკურსი გია ჯაჯანიძესთან ერთად“ „ნასაში“ მიიწვიეს, ტელესახე ძალებს ახალ საქმეშიც ცდის – გორში მოდის სახლს ხსნის, სადაც როგორც თვითონ ამბობს, გორელებს საინტერესო მოდელებს შესთავაზებს. იმის მიუხედავად, რომ ბიზნესში გამოცდილება არ აქვს, არ მალავს, რომ დიზაინზე მუშაობა მისი ერთ-ერთი მთავარი გატაცებაა. როგორ გაატარა ზაფხულის არდადეგები და რა სიურპრიზი მოუწყო მეგობრებს ბათუმში, ამის შესახებ ტელეწამყვანი თავად გიამბობთ.

გიორგი ჯაჯანიძე: მას შემდეგ, რაც ავიკვიატე, რომ ბედნიერი უნდა ვიყო, გადავწყვიტე, რომ ბედნიერება ვეძებო ყველგან და ყველაფერში, მათ შორის დასვენების დროსაც. ბოლო პერიოდში ისეთი გადაღლილი ვიყავი საქმისგან, ემოციებისგან, ყოველ დღე ბეწვის ხიდზე სიარულით, როცა ზუსტად უნდა იცოდე, რას აკეთებ და გადაცდომის უფლება არ გაქვს, რომ გადავწყვიტე, მარტოს დამესვენა. რაც ასაკში შევდივარ, დასვენებასაც სხვა ფასი მიეცა. საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ ადამიანები, ვინც არდადეგებს შვილებთან, ქმრებთან, ცოლებთან ერთად ატარებენ, თბილისში დაღლილ-დაქანცულები, გასავათებულები ბრუნდებიან. ამ მხრივ, მეც მწარე გამოცდილება მაქვს, იმის მიუხედავად, რომ ძალიან ჭკვიანი შვილები მყავდა, როცა პატარები იყვნენ, სადაც არ უნდა წამეყვანა – ზღვაზე თუ მთაში, საშინლად ვიტანჯებოდი. იქ განსაკუთრებით იღვიძებდა ჩემში მშობლის ინსტინქტი, ზღვაზე იმის მეშინოდა, შორს არ გაეცურათ და არ დამხრჩვალიყვნენ, მთაში – ნადირს რომ არ დაეგლიჯა, ასე ყანჩასავით კისერწაგდებული ვიყავი ხოლმე. რაც წლები მემატება, უფრო და უფრო მშვიდ ადგილებს ვეტანები, მაგალითად, ამ ზაფხულს დავგეგმე და მოვიარე ყველა სოფელი, სადაც კი ბავშვობაში დავდიოდი ნათესავებთან. მაშინ ღარიბი ოჯახის ბავშვს სად უნდა დამესვენა – ჩემი დასასვენებელი ადგილები იყო ჭორვილა, ზოდი, სავანე. ახლა ყველა ეს ოჯახი მოვიარე, ყველას დავადებინე პირობა, რომ სუფრებით და მიირთვი, გენაცვალეს, ძახილით არ დამღლიდნენ, როცა მომშივდებოდა, მაშინ ვჭამდი, როცა მინდოდა, ვდგებოდი, როცა მინდოდა, ვწვებოდი, ვიარე ტყეში, მდინარეზე, მეთეზეებთანაც მოვხვდი, მაგრამ ოქროს თევზი ვერ დავიჭირე (იცინის). ასე, სოფელ-სოფელ სიარულით კარგად, მშვიდად და ბედნიერად დავისვენე, სეფაში გადახდილ ქეიფებსაც დავესწარი, სოფლის ქელეხებსაც. ახალ სეზონს ენერგიულად ვხვდები. საერთოდ, მე ძალიან მიყვარს სექტემბერი, რომელიც ჩვენთან ახალი წელივითაა. თითქოს 1 სექტემბერს ახალი ათვლა იწყება. რაც უნდა დრო გავიდეს, 1 სექტემბერს ისეთი შეგრძენება მაქვს, თითქოს სკოლის ასაკში ვბრუნდები, არადა, ახლა რომ ვფიქრობ, რა მწარე იყო ხოლმე მაშინ 1 სექტემბერი, სკოლაში ყველა ახალი ჩანთით რომ მოდიოდა, მე სხვისი გამონაცვალი დაკუჭული ჩალისფერი ჩანთა მეჭირა, სკოლა ისე დავამთავრე, ახალი ჩანთა არ მღირსებია, ერთადერთი, რაც ყოველ 1 სექტემბერს ახალი მქონდა, ეს იყო „პრიჩოსკა“ – „პოლბოქსი“.