„მე მახსოვს თქვენი ,,კასტეტებით“ სიარული, ჯინსის უკანა ჯიბეში მოთავსებული დანა, სახელოში შემალული ,,სპიცი“. მახსოვს სადარბაზოში დამალული ,,აბრეზი“, მახსოვს თქვენი ,,შეკეთებული “ სიგარეტი და „კრუგში“ მოწეული პლანი. მე მახსოვს, თქვენი ავტორიტეტი ,,კულინარიელები“ , ,,ვეძისელების“ გაზრდილები რომ ხართ, მახსოვს.
მე მახსოვს ,,პერედოზით“ მკვდარი თქვენი მეგობრები, მახსოვს ,,ჩადების“ მსხვერპლი თქვენი მეგობრები, მახსოვს თქვენი ,,ტრუსიკის ძმაკაცები“, ,,მომავლები“ რომ იყვნენ და დღეს არღარ არიან ცოცხლები. მე მახსოვს მინდორში მოკრეფილი „ტრუხა“, მახსოვს ჩემი მაცივრიდან გამქრალი ,,სგუშონი“ და სარდაფში მოხარშული ,,მანაგუა“, მე მახსოვს როგორ იშორებდით სხეულიდან არარსებულ მატლებს, მე მახსოვს როგორ ტიროდით, რადგან ნიანგი ფეხებს გირღრნიდათ, მე მახსოვს სუფრის კოვზში მოხარშული წამალი, მე მახსოვს ბავშვის(!!!) ტანსაცმელში, (რომელიც მას ეცვა) დამალული შპრიცი. მე მახსოვს რაღაც თეთრი წამლის ზოლები, რომელსაც დახვეული ქაღალდით სუნთქავდით. მე მახსოვს, რომ ერთმანეთი დაჭერით და გაიმეტეთ.
მე მახსოვს, როგორ გძულდათ ეს ქვეყანა, როგორ გარბოდით და გადეპორტებდნენ. მე მახსოვს, თქვენი ღმერთი, ,,ქურდებს“ წყალობდა.
ძალიან არ აატყლაშუნოთ ფრთები, ეგ თქვენი წარსულია, ჩემი არა. მე მთელი ცხოვრება სათვალიანი წიგნის ჭია ვიყავი და ისეთი ,,ჩმორი“, ზუსტად იცოდით, მაშინ ამაზე ხმასაც ვერ ამოვიღებდი.
,,ქართული მარშის“ გვერდით გხედავთ ეხლა და გიცნობთ და მახსოვხართ. სხვებსაც ახსოვხართ.
მე არ მძულხართ თქვენ, არც თქვენ სიკვდილს ვნატრობ. უბრალოდ მინდა გადარჩეთ.“
მასალის გამოყენების პირობები






