ჯავახეთის საბავშვო ბაღებში არსებულ სიტუაციაზე სოციალურ ქსელში წერს Facebook-მომხმარებელი ზურიუს სტეფანიუსი:

„ჯავახეთის საბავშვო ბაღებში, ქართულენოვან სექტორზე ბავშვების შეყვანის მსურველ მშობლებს ადგილების არ ქონის გამო, უარს ეუბნებიან და ისინიც იძულებული არიან, ისევ სომხურენოვან სექტორში დარეგისტრირდნენო.

სასწაული ინფორმაცია იყო. ჩვენ მუდმივად ვსაყვედურობთ ამ ხალხს, რომ არ იციან სახელმწიფო ენა, ვერ ინტეგრირდებიან ერთიან სივრცეში, ვერ ახერხებენ თვითრეალიზებას... თუმცა საქმით დიდად თავს არ ვიწუხებთ. მშობელი მივიდა იმ აზრამდე, რომ თავის შვილს სახელმწიფო ენის ცოდნა წაადგება და რა პასუხს იღებს? - „ბოდიში, თქვენი შვილისთვის ადგილი არ არის, სახელმწიფოს არ აინტერესებს, გსურთ თუ არა ინტეგრაცია, თქვენი შვილისთვის უკეთესი პერსპექტივა, დარჩით ჩაკეტილი, უყურეთ მეზობელი ქვეყნების არხებს, უსმინეთ მათ, იკითხეთ მათი და განაგრძეთ გაუცხოვება საკუთარ ქვეყანაში"

სამაგიეროდ, 213 არაქართულენოვან სკოლას ინახავს ქვეყანა, რომელთა დირექტორების დიდი ნაწილიც, იმის მიუხედავად, რომ არ იციან ქართული ენა, ინიშნებიან თანამდებობაზე და ამ 28 წლის განმავლობაში მათ ლექსიკონს ერთი სიტყვაც არ შემატებია. ამას აკეთებენ ისე პირდაპირ და ურცხვად, მშვენიერ მაგალითს აძლევენ თავიანთ აღსაზრდელებს. თუმცა ფლობენ რუსულს და ეს რუსული არის ოცდამეერთე საუკუნის დამოუკიდებელ საქართველოში მოქალაქეთა და სახელმწიფო-რეგიონების საურთიერთო ენა.

მულტიეთნიკური ქვეყნის მოტივით არსებული არაქართულენოვანი სახელმწიფო სკოლების არსებობა სახელმწიფოს ხარჯზე, მიუხედავად მისი რაოდენობის განახევრებისა, ჩემთვის ჯერ ისევ გაუგებარია. ვერ წარმომიდგენია სხვა რომელიმე უნიტარული მოწყობის მქონე და შემდგარი სახელმწიფო, სადაც არსებობს სახ. სკოლები, რომელშიც სახელმწიფო ენა ისწავლება დღეში ერთი საათით. უცხო ენასაც კი არ ყოფნის ერთი საათი.. რა ერთი საათი, რა ინტეგრაცია, რა ძალა ერთობაშია, რა სახელმწიფო ენა, რა სახელმწიფო?!”, - წერს Facebook-მომხმარებელი.