„არსებობს რამდენიმე მთავარი ფაქორი, რაც აღმოსავლეთპარტნიორობის ქვეყნების ევროპულ ინტეგრაციას აბრკოლებს.
პირველი - რა თქმა უნდა, რუსეთია, რომელიც დაინტერესებულია ამ ინტეგრაციის პარალიზებით და თავის გარშემო ბუფერული ქვეყნების შექმნით, რომელთაც მოსკოვი საკუთარი გავლენის სფეროდ აქცევს. ამის ყველაზე მკაფიო მაგალითია რუსეთის მიერ შექმნილი კონფლიქტები ამ ქვეყანაშ.
მეორე - დემოკრატიული პროცესები უკრაინაში, მოლდოვასა და საქართველოში. უახლოესი ორი წლის განმავლობაში უმნიშვნელოვანესი არჩევნები ჩატარდება და თუ ევროპაში ხშირად გვესმის საუბარი უკრაინით ან საქართველოში ბრიუსელის გადაღლილობაზე, დამიჯერეთ, ეს ქვეყნებიც საკმაოდ გადაიღალნენ ევროკავშირით და ამ გადაღლილობამ ძალიან ცუდ დროს მოგვიწია.
მესამე - ჯეროვნად არ ვაფასებთ იმ რეფორმებს, რომლებსაც ეს ქვეყნები ატარებენ. ადვილია ნახევრად სავსე ჭიქაზე საუბარი, მაგრამ, მოდი, ვნახოთ, რას მიაღწიეს მათ - ეს არის რეფორმები, რომელთა რეალიზება ევროპის მთავრობების უმრავლესობას ჩამოაქცევდა. ამის აუღიარებლობა ნიშნავს, რომ პოპულისტებს მივცეთ სალაპარაკო, საბოლოოდ კი ეს მხოლოდ რუსეთს აძლევს ხელს. იმაზე უნდა ვიფიქროთ, როგორ მივცეთ ამ ხალხს სიგნალი, რომ გვირაბის ბოლოს ნამდვილად სინათლეა და ჩვენზე გაკეთებული არჩევანი დაუფასდებათ. რა შევთავაზოთ აღმოსავლეთპარტნიორობის ქვეყნებს 2020 წლის შემდეგ, ეს უნდა იყოს პრაქტიკული და რეალური სტრატეგიული მიზნები. თუ ამ ქვეყნებს ვერ დავარწმუნებთ, რომ მძიმე შრომა დაუფასდებათ, ევროკავშირს არ უნდა გაუკვირდეს, რომ ჩვენმა აღმოსავლეთევროპელმა პარტნიორებმა უკან გადადგან ნაბიჯი. რუსეთი არ თვლემს, ისევე როგორც ჩინეთი. თუ ევროკავშირი ამ ქვეყნებს რეალურ გზას ვერ შესთავაზებს, არ უნდა დავიჩივლოთ, რომ ჩვენი მეზობლები ზეწოლას ვერ გაუძლებენ, რასაც ევროპისთვის საგანგაშო გეოპოლიტიკური შედეგები მოჰყვება. ჩვენი ვალია, თბილისს, კიევსა და კიშინიოვს ოცნებები ავუხდინოთ“, - აღნიშნავს რასმუსენი.
მასალის გამოყენების პირობები






