სახალხო არტისტის თქმით, მისი ქმარი ცოცხალი რომ ყოფილიყო, შესაძლოა, პლასტიკური ქირურგიისთვისაც მიემართა.
„ოთარს უყვარდა, როცა მე კარგად გამოვიყურებოდი. არაფერი ენანებოდა ჩემთვის. მოსკოვში გვყავდა მეგობრები, ისინი გვახვედრებდნენ რაც გვჭირდებოდა - ქურწი, სამკაული... ყველაფერი ჩემთვის უნდოდა, შეიძლება თავისთვის არაფერი შეეძინა, ოღონდ ჩემთვის ეყიდა.
ქალი ასაკის მატებას მტკივნეულად განიცდის. თითოეული ნაოჭი, ერთი ჭაღარა მის განწყობაზე მოქმედებს. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე მხოლოდ მისთვის ვცოცხლობდი, მინდოდა, პირველ რიგში მას მოვწონებოდი, მისთვის ვყოფილიყავი ლამაზი და სასურველი. ოთარი რომ ცოცხალი მყოლოდა, შეიძლებოდა პლასტიკური ქირურგიისთვისაც მიმემართა. ახლა აღარაფერი მინდა. ვისთვის? სცენაზე გრიმი ისედაც მიკეთია“ - ამბობს სახალხო არტისტი და უკვე ხელოვნების ქურუმი.
მასალის გამოყენების პირობები






