„მე ვარ ნანა გვილია. მყავს ძალიან საყვარელი, ენერგიით და სიცოცხლით სავსე ვაჟკაცი გიორგი ვეკუა, რომელიც ამჟამად 15 წლისაა. გიორგის დაუნის სინდრომი აქვს და რა თქმა უნდა ეს დაბადებისთანავე გახდა ცნობილი. ჯერ კიდევ დაბალია ამ საკითხზე ცნობიერება და 15 წლის წინ წარმოიდგინეთ საერთოდ ვაკუუმი იყო. დავდიოდი ექიმებთან, ფსიქოლოგებთან, ნევროპათოლოგებთან და წლები დამჭირდა იმის გასააზრებლად თუ რასთან მქონდა საქმე.
მე პროფესიით პედაგოგი ვარ და ისევ იმ მიზეზით, რომ ჩემს შვილს დავხმარებოდი გავიარე ყველანაირი ტრენინგი და გავხდი სპეციალური მასწავლებელი. ფაქტია, რომ ძალიან დიდი მუშაობა მიდის ამ მიმართულებით და მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ქალაქია ყოველი ფეხის ნაბიჯში ვგრძნობ სტიგმას. არ აქვს მნიშნველობა აფთიაქში ვარ, პარკში, ქუჩაში თუ სად, თითქოს ყველაფერი კარგადაა თუმცა ეს სიბრალულის თვალები ძალიან დიდი ბარიერს ქმნის საზოგადოებასთან ურთიერთობაში.
ბევრი მშობელი აცრემლებული თვალებით დადის, რომ ჩვენ შვილებს ინვალიდებს ეძახიანო, ჩვენ „ინკლუზიურ მასწავლებლებს გვეძახიან“, მოკლედ ეს ყველაფერი არის გაუნათლებლობის ბრალი და ჩვენ კიდევ ცრემლები ვერ გვიშველის: ნებისყოფა, ვაჟასკაცობა და ტიტანური ენერგიის ჩადებაა საჭირო“
მასალის გამოყენების პირობები






