,,ალბათ გრძნობდა რომ ერთად ყოფნის ბოლო თვე იქნებოდა“ - ჩცდ-ს ლუნას დის პოსტი, რომელმაც ყველა აატირა

სოც.მედია - 01:13, 06 Dec, 2016

34084

ყველასთვის საყვარელი ლუნას როლის შემსრულებლის დიდი ტკივილი, რამდენიმე დღის წინ გახდა ჩვენი მკითხველისთვის ცნობილი „ნიუპოსტის“ საშუალებით. ქეთი ხუციშვილს, რომელიც ლუნას ანსახიერებს ავტოავარიაში წლების წინ და დაეღუპა. დღეს ამ ტკივილს ქეთის უფროსი და უბრუნდება...
„დეკემბერი დადგა და მეც ამეშალა ... მეცხრე დეკემბერი...“- ვკითხულობთ სოციალურ ქსელში პოსტს, რომელმაც ბევრი აატირა.

ბოლომდე ესე გვყავდა ჩაბღუჯული - მე ერთი მხრიდან, ქეთის მეორედან...
როგორც უფროს დას უსინათლოს ჯოხის როლი მქონდა ორივესთვის.
შვიდი წლის ვიყავი რომ გაჩნდა, ქეთი - ხუთის და თოჯინებიდან პირდაპირ ცოცხალ თოჯინაზე გადავერთეთ - თეთრ, მრგვალ და დიდ ბრიალა ლურჯთვალა თოჯინაზე.
ახლა უკვე ნამდვილად ვთამაშობდით დედობანას, დღეცა და ღამეც... მერეც დიდობაშიც, სანამ ასაკების სხვაობა ჩვენს სამს შორის არ განულდა და დედობანა მეგობრობად არ იქცა.
მაგრამ თვალს მოეფარებოდა თუ არა, ეგრევე დაფეთებული დედა ვხდებოდი ისევ, ოღონდ ეს აღარ იყო დედობანას „თამაში“. ჩემი თვალთახედვიდან რომ მოსწყდებოდა, ისევ დაუცველი ბავშვი ხდებოდა ჩემთვის და მინდოდა ერთდროულად ყველგან ვყოფილიყავი სადაც ის იყო, სადაც მას უნდოდა ყოფნა, სადაც მიუხაროდა, სადაც უნდა ყოფილიყო... სადამდეც ფიქრები მისწვდებოდა, იქამდე მივყვებოდი და ყველაზე დიდი დაცინვა ის იყო ცხოვრებისგან, რომ როცა ჩავთვალე, ჩემი ფრთა აღარ სჭირდებოდა, მაშინ ამაცალა ხელისგულიდან.
არ მესიზმრება ხოლმე. ყველა და ყველაფერს ვნახულობ სიზმრებში და ის იშვიათად მესიზმრება. ბოლოს ვნახე ერთი წლის წინ. სასაფლაოზე ვეძებდი და წავაწყდი, იასამნის ხის ქვეშ იჯდა. მახსოვს ვეხვეწებოდი, თუ გამოიცნობ ჩემ ქმარს რა ქვია და რა ფერის თვალები აქვს დაგიჯერებ, რომ სადღაც არსებობ მეთქი...
როცა მეკითხებიან რამდენი დედმამიშვილი ვართ, დაუფიქრებლადაც და დაფიქრებულადაც ვპასუხობ სამნი. დიახ სამნი ვართ ისევ. სანამ ტვინის ყველა უჯრედში არსებობს, სამნი ვართ და ისევ ესე გვყავს ჩაბღუჯული ორივე მხრიდან.
პატარა სუფია იყო. ჩამოგვილაგა მე და ჩემ დას როგორ უნდა გვეცხოვრა და რა გველოდა. ჩვენც აგვიხდა... სამწუხაროდ მასაც. ეხლა თვითონ გვეთამაშება დედობანას, ისე რომ ვერც ვგრძნობთ.
დეკემბრის თვე უყვარდა გამორჩეულად, ყველაზე მყუდროდ და მშვიდად ვარ დეკემბერშიო. თბილი საბანივით თვეაო. ალბათ გრძნობდა რომ ერთად ყოფნის ბოლო თვე იქნებოდა.
დეკემბერი დადგა და მეც ამეშალა ... მეცხრე დეკემბერი...