„ვიცი, გავა დრო და მისაყვედურებ: რატომ მატყუებდი მამა?

მე კი ვაგრძელებ ჩემს ტყუილებს ჯიუტად და ისევ გარწმუნებ, რომ ჩვენს ერზე დიდი ერი დედამიწის ზურგზე არ არსებობს და ზოგჯერ, იმ ბანალურ ფრაზასაც კი, რომელსაც ხშირად ვაკრიტიკებ, თავადვე გიმეორებ დღეში ათასაჯერ და გიმტკიცებ, რომ "რაც კარგები ვართ ქართველები ვართ"...
არ ვიცი რა პასუხს გაგცემ, როდესაც გადაეყრები ღალატს, ბოღმას, შურს გაუტანლობას და ზურგსუკან გათხრილ სამარეს...
ვიცი გაგაკვირვებს, ომში დამარცხებულ ქვეყანას, რატომ ჰყავს ამდენი გენერალი?
ეკლესია მონასტრებით სავსე ქვეყნიდან, რატომ გააძევს ღმერთი?
უამრავი უმაღლესი სასწავლებელების მიუხედავად, რატომ არსებობს უწიგნურობა?
რატომ უწოდებენ კოლაბორაციონალისტებს ინტელიგენციას?
რატომ მათხოვრობენ ქალები და ბავშვები?
რატომ ბნელა შენს მზიურ ქვეყანაში?
რატომ აძაგებენ ცოცხალს და რატომ აქებენ მკვდარს?
რატომ უსურვებენ ერთმანეთს შეხვედრის დროს მშვიდობას და რატომ სწყურიათ ერთმანეთის სისხლი?
რატომ არიან ადამიანები იმ ბრენდზე იაფები, რაც ტანზე აცვიათ?
რატომ ეძებენ კერპებს და რატომ სურთ მონობა?
ბევრი რამ გაგაკვირვებს, მაგრამ იმედი მაქვს მაპატიებ...
ნუ შეგაშინებს ეს რეალობა, რადგან რიცხვთა სიმრავლეში არ იჭედება არც ჭეშმარიტება და არც ერის გადარჩენის საუიდუმლო.
გახსოვდეს: შეგხვდებიან ადამიანები, რომლებიც გულში ჩაგიხუტებენ. შეგხვდებიან ერთგული, მამაცი, ჭკვიანი და გმირი ქართველები... მცირეოდენნი, ვის მხრებზეც დგას ჩვენი სამშობლო...
შენც მოატყუე შენს შვილებს... შენც გაამრავლე ერთი მართალი კაცი ათასად, ასიათასად . შეაყვარე საკუთარი ერი, მამაული და მერწმუნე ხვალ, ზეგ, მასზეგ, საუკუნეების მერე ჩვენ მართლა გავმრავლდებით, გავმართლდებით და ჩვენს მომავალ თაობებს აღარ დასჭირდება ტკბილი ტყიულების გამოგონება“.