ნათია ფანჯიკიძე: „ჩვენი მეგობრები ეუბნებიან ირაკლის, ეროვნული ნიშნებით უნდა აღიჭურვოო, ძალიან ევროპული შთაბეჭდილება რჩებათ შენზეო. რა ვქნა, ხანჯალი დავიკიდოო? - ირაკლი კითხულობს და მართლა მოვკვდი სიცილით.

შე უბედურო, შენზე ეროვნული ვიღაა, ომი არ ყოფილა და ქვეყნისთვის მნიშვნელოვანი პრობლემა, სადაც არ მონაწილეობდი სისხლის და მსხვერპლის ფასადმეთქი. აი ეს კარნავალური ეროვნულობა, ვაჭართა და მოროდიორთა ფარისევლობა იყიდება ქვეყანაში. და ამ დროს შენ ომობ, მამას ომში გიკლავენ, შვილს მხოლოდ შენ უშვებ ჯარში და გამოხატავ მზადყოფნას, რომ ისიც თავს დადებს ქვეყნისთვის, ყველა სახელმწიფოებრივ საკითხზე გული შენ შეგტკივა და ყველა მნიშვნელოვან თემაზე ნამუშევარი და ნაბრძოლი გაქვს ქვეყნის შიგნით თუ გარეთ, მაგრამ თითქმის არავისთვის ეს არ არის საკითხები, რომელსაც გულში ღრმად ატარებენ, ამიტომ ვერ ხვდებიან, ან შენ რას იბრძვი, და ვერც იმას, რომ რეალურად ისინი გაუცხოვდნენ ყველაფერ ქართულისგან. ამიტომაც ამდენი წელია ერთმანეთის ხოცვის, გაუთოების და ცოცხის გაყრის მეტი რეალობა ვერ დავაყენეთ ქვეყანაში. კიდევ კარგად ვართ, რომ ქვეყანა ისევ გვაქვს და მივჩოჩავთ ცოტ-ცოტა წინ.“