ინგა წიკლაური: ცოტა ხნის წინ ვხედავ: ფანჯარა ღიაა,რაფაზე ზის, ხელებით ქნ-ს. უჭირავს .ფეხებს აქანავებს გარეთ, პამპერსით , მე- 8 სართულია, მე გაოგნებული, გადავიღო,დავუძახო, ქნ-ი ასაკოვანია, არ შეეშინდეს- ბავშვი არ გაუვარდეს, აუცილებლად ავალ ვფიქრობ, ვწრიალებ, ზარია-პროექტი გასაგზავნი, საქმეები...
გუშინ ისევ ვხედავ, ასე საღამოს 5 საათია.ამ კადრს ვიღებ, ძალებს ვიკრებ-მშობლების ნახვას ვაპირებ, იქნებ ძიძაა, იქნებ ბებია ან დედა?
ვრეკავ 112- ში , ვაზუსტებ არსებულ სიტუაციაში მოქმედების წესებს. 112 პატრულის გამოძახებას მთავაზობს, ვარწმუნებ რომ მარტოც შევძლებ საუბარს ოჯახთან. ბავშვი რაფაზე აღარ დგას. საღამოს ველოდები. 8 სთ-ი ხდება-ავდივარ.
მიღებს ასე 65 წლის ქნ-ი კარს. 2 პატარა ბაია მორბის. ბავშვების დედ-მამას ვკითხულობ. ქნ-ი ძალიან დაეჭვებული მიყურებს. მოდის ბავშვების დედაც ,ახალგაზრდა და უსუსური. ვუხსნი რომ ბავშვების შესახებ მინდა ცალკე ვესაუბრო . იქვე სამზარეულოში მეპატიჟება. ვაჩვენებ ფოტოს და ვუხსნი სიტუციას, მიდასტურებს რომ მისი პატარაა, გაოგნებული იყურება-შვილს ტანზე იკრავს.
მოდის მამა-ხელში უმცროსი გოგონათი, კუნთიანი და ჯანიანი, იღიმის, მოყვება ქნ-იც. მამასაც ვანახებ ფოტოს და ვუყვები : მსოფლიოში ბავშვთა უბედური შემთხვევებიდან სიმაღლიდან ვარდნა ყველაზე გავრცელებულია, რომ პატარები მიეჩვევიან რაფაზე ასვლას, რომ შესაძლოა ამ დროს ჯანმრთელობის პრობლემა შეექმნას ქნ-ს და ბავშვი გაუვარდეს.
ქნ-ი იწყებს ნერვიულად საუბარს, როგორ ვბედავ რომ შენიშვნას ვაძლევ, ბებიას, დედამთილს, რომ მისი შვილიშვილები უფრო მეტად ნეტა ვის უყვარს. წამის მეათედში ვიაზრებ სად ვარ: აღმოსავლურ ოჯახში, ქართლიდან. საშუალო განათლებით, სტანდარტული შეხედულებებით, ბებია- ყოვლისმცოდნე ოჯახის უფროსი, ვაჟი- ქართლის დედის გაზრდილი ნამდვილი ქართველი , თავის-უფლება ჩამორთმეული რძალი, ბავშვები-საბრალო ბავშვები. შემეშინდა.
ბებია ხმას უწევს, ბიჭი მარწმუნებს რომ მის შვილებს ოჯახის წევრები როგორც უნდა ისე მოექცევიან, მე მშვიდად ვახსენებ ბავშვების უფლებებს.
რძალი ხმას ვერ იღებს. ამ დროს ქნ-ი ბებია მომვარდა და მკლავში მძლავრად ჩამჭიდა ხელი, მიმათრევს სხვა ოთახში, საკმაოდ ძლიერია.
ჩემს დასაცავად მოვასწარი მეთქვა რომ ამოსვლამდე პატრულთან დავრეკე. ბებია გამოერკვა და ხელი გამიშვა. რაღაცეებს მეუბნებოდნენ -არ მახსოვს. გამოვედი. მეტკინა ჩემი ფართოდ გახელილი თვალები“.