"იმდროინდელ ამბავს გიყვებით, ის-ის იყო ვანო ზოდელავა თბილისის მერი გამხდარიყო.
ასეთივე ტალახიანი 8 მარტი გათენდა. ცა მხრებზე მეწვა. თითქოს. ქალთა დღისა ვერც მაშინ გამეგო ვერაფერი. მამაჩემი ბაზარში დამატარებდა. ვცდილობდი თან მის ქურთუკს ჩავბღაუჭებოდი, თან ამოტალახებულ ორმოებში ფეხი არ ჩამეკრა. არცერთი გამომდიოდა. დროდადრო ცალ მუჭში ჩაჭმუჭნული ცხვირსახოცით ცინგლებს ვებრძოდი.
სახლში წამოსვლისას, ყვავილებთან შევჩერდით. მამაჩემმა იების ბევრი კონა იყიდა დედაჩემისთვის და ბებიასთვის. ახალგაზრდა ქალი ყიდდა. თმა ახალი შეღებილი ჰყონდა. იაფფასიანი საღებავი ყურისძირებში ჩამოსვლოდა. ტყავის მოკლე პალტო ეცვა, რომელიც ნესტს დაემძიმებინა და იდაყვებთან გაჩანაგებულიყო. გამოვბრუნდით.
ჰოდა, მერე რაღაც ძალამ მაიძულა, მამაჩემისთვის იების 1 კონა გამომერთმია და იმ ქალისთვის მიმერთმია.
ვაა, როგორ გაუკვირდა. გაშეშდა, გაქვავდა, გაფითრდა, ენა ჩაუვარდა. მობრუნებამდე ისღა დავინახე, რომ ჩემი ნაჩუქარი ყვავილი ცალკე დადო, დანარჩენებს არ შეურია.
8 მარტისა დღემდე ვერაფერი გავიგე, მარა, აი, იმ ქალებს მივულოცავ, სხვა ქალების გასახარებლად, აემ ამინდში ყვავილებს რო ყიდიან."
მასალის გამოყენების პირობები






