12 წლის დავის შემდგომ საქართველომ ადამიანის უფლებათა ევროპულს საქართველოში რუსეთისფედერაციას მოუგო დავა. სადავო სარჩელი საქართველომ 2008 წლის აგვისტოში შეიტანა, რაშიცრუსეთს ოფიციალური თბილისი 8 მუხლის დარღვევაში ადანაშაულებდა. დიდმა პალატამ რუსეთიარაერთ მუხლში სცნო ბრალდებულად.

რა წერია ოფიციალურ გადაწყვეტილებაში?

1) სასამართლომ 16 ხმით 1-ის წინააღმდეგ დაადგინა, რომ ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებისშემდეგ, ყოფილი სამხრეთ ოსეთის ოლქისა და აგრეთვე რუსეთის მიერ ოკუპირებულ სხვატერიტორიებზე არსებობდა რუსეთის სახელმწიფოს იურისდიქცია კონვენციის გაგებით.

2) 16 ხმით 1-ის წინააღმდეგ სასამართლომ დაადასტურა, რომ არსებობდა რუსეთის და მისკონტროლქვეშ მყოფი ძალების მხრიდან ადმინისტრაციული პრაქტიკა, რომელიცეწინააღმდეგებოდა ევროპული კონვენციის მე-2 მუხლს( სიცოცხლის უფლება). მე-3 მუხლს ( წამებისა და არაადამიანური ან დამამცირებელი მოპყრობისა და სასჯელის აკრძალვა) , მე-8 მუხლს( პირადი და ოჯახური ცხოვრების პატივისცემის უფლება) და საკუთრების უფლება აგრეთვე.

3) დიდმა პალატამ აგრეთვე დაადასტურა, რომ საქართველოს სამოქალაქო პირები, რომლებიცცხინვალის რეგიონის ძალებმა ცხინვალში დაახლოებით 10 და 27 აგვისტოს შორის დააკავეს,ექცეოდნენ რუსეთის ფედერაციის იურისდიქციის ქვეშ, კონვენციის პირველი მუხლის მიზნებისთვის.

4) სასამართლომ ერთხმად დაადგინა, რომ არსებობდა ადმინისტრაციული პრაქტიკაკონვენციის მე-3 მუხლის (წამების აკრძალვა) საწინააღმდეგოდ, 160 ქართველი სამოქალაქო პირისდაკავების პირობებთან მიმართებით. მათ მიმართ განხორციელდა დამამცირებელი მოქმედებები,რომლებმაც გამოიწვია მათი ტანჯვა და, შესაბამისად, სასამართლომ ეს ქმედებები მიიჩნიაარაადამიანურ და დამამცირებელ მოპყრობად.

5) სასამართლომ ასევე ერთხმად დაადგინა, რომ ცხინვალში 2008 წლის 8-17 აგვისტოსშუალედში ცხინვალის რეგიონის დაჯგუფებების მიერ ქართველი სამხედრო ტყვეების დაკავებაექცევა რუსეთის ფედერაციის იურისდიქციის ქვეშ კონვენციის მიზნებისთვის.

6) 16 ხმით 1-ის წინააღმდეგ სასამართლომ დაადგინა, რომ ქართველი სამხედრო ტყვეებისმიმართ განხორციელდა წამება და ისინი იყვნენ წამების მსხვერპლნი. შესაბამისად, რუსეთიქმნიდა ადმინისტრაციულ პრაქტიკას კონვენციის მე-3 მუხლის (წამების აკრძალვა)საწინააღმდეგოდ.

7) 16 ხმით 1-ის წინააღმდეგ სასამართლომ დაადგინა, რომ რუსეთის ფედერაციამ შექმნაადმინისტრაციული პრაქტიკა კონვენციის მე-4 დამატებითი ოქმის მე-2 მუხლის (გადაადგილებისთავისუფლება) საწინააღმდეგოდ, რომლის საფუძველზეც საქართველოს მოქალაქეებს აღარშეეძლოთ საკუთარ სახლებში დაბრუნება.