"თანამედროვე მსოფლიოში, ალბათ ძალიან ცოტაა ისეთი ქვეყანა, რომლისთვისაც არ გვაქვს მიწვდენილი ხმა, რომ რუსეთი ოკუპანტია

პოლიტიკა - 22:09, 25 Oct, 2020

4283

ანუკა შანიძე: ჩვენმა თაობამ ძალიან კარგად გავიაზრეთ და უფრო მეტიც შევისისხლხორცეთ კიდეც ეს ფრაზა, თუმცა ამ ყველაფრის მიუხედავად ქართველებისა და რუსების მეგობრულ დამოკიდებულებას პოლიტიკამ ვერაფერი დააკლო.

რა არის პოლიტიკა?

პოლიტიკა ძალიან ფართო მნიშვნელობის სპექტრია, ეს არის საზოგადოებრივი იდეების ერთობლიობა და მისგან გამომდინარე მიზანმიმართული საქმიანობა. პოლიტიკა იყოფა მიმართულებებად, მიუხედავად იმისა, რომ დღეს უმრავლესობა დამოუკიდებელი სახელმწიფოა მაინც არის შემორჩენილი ტოტალიტარიზმი... ტოტალიტარულ სახელმწიფოებში გითვალთვალებენ, ფიქრს გიკონტროლებენ, გაჯერებენ, რომ ომი მშვიდობაა, მონობა – თავისუფლება, უმეცრება კი ძალაა, გარწმუნებენ, რომ 2+2=5 და შენ არ გაქვს არგუმენტები საწინააღმდეგოს დასამტკიცებლად, როგორც ჯორჯ ორუელი წერდა თავის ნაწარმოებში „1984“ : “უბრალოდ უნდა გესწავლა ისე ფიქრი, როგორც ისინი ფიქრობდნენ”. ყოველ ფეხის ნაბიჯზე კი „ დიდი ძმა“ გითვალთვალებდა. და მაინც მგონია, რომ ყველაზე პირსისხლიან რეჟიმსაც სჭირდება მათი ძნელი საქმეების შემსრულებელი, ადამიანები, რომლებიც თავიანთი ბინძური ბუნების გამო, ან ბრმა რწმენით, ზოგიც–ანგარებით ყველა ვითარებაში აღტაცებით, ნდობით შესცქერიან ხელისუფლების სათავეში მყოფთ, ყოველ მათს ნაბიჯს ესალმებიან, „სჯერათ“ მათი უმწიკვლოება და ერთგულება.

და მაინც გადავხედოთ წარსულს.

უხსოვარი დროიდან რა არ გადაგვხდენია თავს. რა რჯულის მტერი არ შემოგვსევია, უსწორო ომები ვასწორეთ, ურჯულოსა და რჯულიანს გავუძელით, ხორცი მივეცით სულისათვის და ქვეყანა დღემდე მოვიტანეთ, რათა გადაგვერჩინა ერთიანი ეროვნული სული, ჩვენი არსებობის საფუძველი... 1783 წელს საფუძველი ეყრება საქართველო– რუსეთის ოფიციალურ ურთიერთობას, გეორგიევსკის ტრაქტატით. რასაც მოჰყვა „ცარიზმის რუსეთის“ ორასწლიანი ბატონობა. შემდეგ იყო საბჭოთა რუსეთის 70 წლიანი დიქტატორული მმართველობა. ნიკოლოზ ბარათაშვილის პოემაში „ბედი ქართლისა“ ერეკლე მეფე ამბობს: „დღეს იქნება თუ ხვალ იქნება, ქართლსა დაიცავს რუსთ ხელმწიფება“. პოეტი საქართველო–რუსეთის ურთიერთობას, როგორც ბედისწერის გარდაუვალობას, ისე აფასებდა. მსაჯულს, სოლომონ ლეონიძეს, ეჭვი აქვს იმისა, რომ სახლმწიფოებს “რჯულის ერთობა ვერარას არგებთ“, მისი აზრით, სანამ თავისუფლების სურნელს ვგრძნობთ, შიში არ უნდა გვქონდეს. დრომ მისი სიტყვების სიმართლე დაგვიდასტურა,რუსეთმა არ გვიმეგობრა, უფრო მეტიც ვერაგ მტრად მოგვევლინა და ჩვენი ტერიტორიის 20%-იც კიი მიითვისა...

21-ე საუკუნე.

უკვე საუკუნეებია რუსეთი გახდა ჩვენი დიდი მტერი, აშკარა და დაუძინებელი, თუმცა ხშირად გამარჯვების მოპოვებას ისევ ქართველის ხელშეწყობით ახერხებს, იმ პატარა მტრის დახმარებით, მოყვრად მოსულა და მტერზე უფრი საშიშია. „ღალატს რა უნდა ჩვენშია, როგორი გვადგა დროება“... როცა ყოფნა– არყოფნის საზღვარზე დავდექით, ხსნის გზას ხან რუსეთში ვხედავდით, ხან–ევროპაში,ხანაც აზიაში... დღეს კი, როდესაც ადამიანები სულ უფრო მეტად აფასებენ ტოლერანტობას–შემწყნარებლობას სხვა ეროვნების, სოციალური წარმომავლობის, სარწმუნოების, კულტურის ადამიანებისადმი რუსი პოლიტიკოსები ვერ იოკებენ თავიანთ წყურვილს ჩვენი ქვეყნისადმი და უფრო და უფრო გვიპატარავებენ ისედაც ერთ მუჭ საქართველოს, დღემდე ცდილობენ დაგვიმონონ , ის კი არ იციან რომ, ვინც სხვას ართმევს თავისუფლებას მონაა იგი.

და ბოლოს,რუსეთი პოლიტიკის გარეშე და საქართველო როგორც ქართველი ხალხის სიამაყე.

რუსეთშიც არსებობენ ინტელიგენტი, განათლებული ადამიანები, რომლებიც ემიჯნებიან რუსეთის ოფიციალურ პოლიტიკას და მიაჩნიათ, რომ ჩვენი მეზობლები და მეგობრები არიან.

ჯერ კიდევ ცისფერყანწელთა დროში ჩვენს მწერლებს ყავდათ რუსი მეგობარი, სერგეი ესენინი, რომელიც ჩამოსულიც იყო საქართველოში. ასევე ჩვენი მეგობრობის კარგი მაგალითია- ალექსანდრე გრიბოედოვის საფლავი, რომელიც მთაწმინდაზეა. სულხან-საბა ორბელიანი კი რუსეთის ერთ-ერთ ტაძარშია დაკრძალული.

ქართველობა მარტო ეროვნება არ არის, სასჯელიცაა, გადარჩენა თუ უნდა , განუწყვეტლივ წყლის სახაპავი უნდა ეჭიროს ხელში– ერთი წამითაც თუ მოხუჭა თვალი ნავი წყლით აივსება (ო. ჭილაძე).... სამშობლოს ცნება სადღაც გულის სიღრმეშია შენგან დამოუკიდებლად, თავისთვის, უჩუმრად და მჯერა რომ, თითოეულს კარგად გვაქვს გააზრებული ეს ყველაფერი და მწამს რომ ქართველების პატრიოტიზმი არ დაძველდება, როგორც არ უნდა ეცადოს რუსმა მსაჯულმა ჩვენ ყოველთვის ქვეყნის სადარაჯოზე ვიქნებით.